بر لبِ بحرِ فنا منتظریم ای ساقی

دیروز گفت و شنود جالبی با یکی از دوستان ادب دوستم داشتیم درباره بلندای اندیشه حافظ

و اینکه چگونه می شود که انسانی به این اوج اندیشه ، عرفان و ادب برسد که ابیاتی اینچنین نغز بسراید

وی این بیت حافظ :

بر لبِ بحرِ فنا منتظریم ای ساقی

فرصتی دان که زِ لب تا به دهان این همه نیست

را می ستود

و من این بیتش را :

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

زبان / Language »